Dosłownie mięso armatnie

Od wyborów jednym z większych powodów do obaw jest to, czy PO z przyległościami utrzyma poziom wydatków na armię i jej stan liczbowy – docelowy lub choćby obecny. Zapowiedzi nie są zbyt budujące.

Co prawda pojawiły się też głosy inne od pozostałych, że nie ma podstaw, by zmniejszać liczbę żołnierzy, częściej jednak słyszymy i czytamy, że nasze siły zbrojne nie mogą być za duże, że demografia i potrzeby każą ciąć ambitne plany. Wreszcie, że kontrakty zbrojeniowe trzeba przejrzeć i o ile – czego się aż tak wprost nie powie – Amerykanom nikt tu nie będzie robił przykrości, to już takim Koreańczykom w sumie można. Na pocieszenie mamy badania opinii publicznej, z których wynika, że najpełniejszy konsensus społeczny z puli pytań o różne projekty PiS dotyczy właśnie dużych zakupów uzbrojenia. A przecież na sondaże Tusk do pewnego momentu patrzył. Obaw jest jednak sporo, znamy praktykę tej ekipy: zwijanie armii i cięcie wydatków tam, gdzie w grę wchodzi interes