Podchorąży Stach

Historia Polski to również tysiące drobnych opowieści przechowywanych w pamięci rodzinnej. 

Przykładem nieżyjący od ponad stu lat mój stryj Stanisław Wolski, licealista, harcerz, legionista, peowiak. Jak opisywał mój ojciec: niski, krępy, ciemnowłosy krótkowidz z potężną siłą woli. Jako czternastolatek włączył się w organizację skautingu w Łodzi i wkrótce został drużynowym. W sierpniu 1915 roku jako siedemnastolatek dołączył do Batalionu Warszawskiego POW i znalazł się w Legionach. Po kryzysie przysięgowym wrócił do Łodzi, gdzie ukrywał się i jednocześnie pracował w sierocińcu „Sienkiewiczówka”, rozbudowując konspiracyjną POW. Zarazem był faktyczną głową rodziny Wolskich, opiekunem i wychowawcą młodszych braci. 10 listopada 1918 roku mianowano go komendantem Oddziału Bojowego łódzkich harcerzy. Dowodził rozbrajaniem Niemców i szturmem na koszary przy ul. Konstantynowskiej. Od grudnia 1918 roku służył w Wojsku Polskim, gdzie ze względu na wzrok pełnił służbę