Sowiecki nóż w plecy

Metafora „noża w plecy”, jakiej używa się do opisania inwazji sowieckiej z 17 września 1939 roku, ma swoją wymowę. Nóż w plecy to cios zdradziecki i niespodziewany, to atak wykonany przez bandytę, a nie regularne wojsko. 

Bandycki wymiar „działalności” Sowietów można zobaczyć w całej rozciągłości czasowej i terytorialnej ich agresji wymierzonej w Polskę i Polaków. Agresji, która przecież zaczęła się wcześniej niż we wrześniu 1939 roku. Preludium do wojny stanowiło ludobójstwo dokonane na Polakach przez NKWD w latach 1937–1938. Już wtedy mordowano polskie rodziny, ograbiano je z majątków i wywłaszczano. Po bandycku. Wymordowano wówczas co najmniej 111 tysięcy naszych Rodaków. W roku 1940 zaczęły się masowe deportacje i wywózki – gehenna setek tysięcy, milionów Polaków. Rosjanie zachowywali się jak bandyci i wtedy, i potem, gdy Polskę „wyzwalali”, od roku 1944. To „wyzwolenie” wiązało się z falami gwałtów, grabieży i morderstw. Do bandyckich metod należał