Odchodzące pokolenie Olafów. Lofoty tylko dla turystów?

Mówią, że w maleńkiej osadzie Nusfjord od wieków zmieniło się niewiele. Stoją te same domki, co kiedyś. Wkoło chlupocze ta sama woda, podmywając to samo od lat molo. A nieco dalej wciąż widać to samo skaliste wybrzeże.

Wieczór. Jest ciemno. Chociaż i tak nie ma to większego znaczenia. Wszak słońce zaszło już przed 14. Od kilku miesięcy na Lofotach panuje noc polarna. Brodaty Olaf wyciąga ze swojej czerwonej rybackiej chatki wielką sieć. Podczas gdy cała wioska kładzie się do snu, on dopiero zaczyna. On i kilkunastu jemu podobnych. Zostawiają w swoich łóżkach słodko śpiące dzieci i zmęczone całodziennymi obowiązkami żony. Wypływają na otwarte wody, gdzie ciemno i zimno.

Przycumowaną do drewnianego mostka łódź Olafa próbuje rozkołysać morski przybój. W najbliższym czasie ostanie mu się tylko takie kołysanie. Do tej pory to on kołysał wieczorami dzieci. Teraz każdej nocy to morze będzie próbować ukołysać dzielnego rybaka do snu. Dla Olafa jednak sen