Salon i rynsztok

Jakże łatwo przychodzi lewactwu operowanie etykietką faszyzmu w stosunku do swych politycznych przeciwników. W Polsce to wielka grupa – pracownicy i współpracownicy mediów publicznych, dziennikarze prawicowych mediów, członkowie partii i przy okazji ich elektoraty.

 A wiadomo – kto zyskał etykietkę, nie istnieje jako współobywatel. Jest wrogiem! W dodatku na epitetach się nie kończy. Wspierają je czyny! Czy nie pora się odwinąć? A na pewno spokojnie żądać prawdy! Prawica w Polsce, nawet ta skrajna (o ile w ogóle coś takiego istnieje) ma się nijak do faszyzmu. Może poza podkreślaniem roli narodu, zdrowego rozsądku i tradycyjnych wartości chrześcijańskich, ale te do niedawna były w programach wszystkich partii. Za to nie da się ukryć, że to współczesna światowa lewica jest głównym spadkobiercą narodowego socjalizmu. Wystarczy zestawić główne elementy jej ideologii – obłęd ekologiczny, prawa kobiet i zwierząt, eugenika, troska o dzieci i młodzież, walka z