A może Tusk ma rację?

Patrząc na to wszystko, przypominają mi się słowa samego Tuska z marszu 4 czerwca w Warszawie. 

Te o tym, że mamy do czynienia ze starciem między ludźmi ponurymi i smutnymi a wesołymi i radosnymi. W pierwszym odruchu pomyślałem, że to kolejny przykład, jak upiorna jest narracja snuta przez byłego premiera. Skrajnie populistyczna, bazująca tylko na emocjach, pozbawiona jakiejkolwiek merytorycznej zawartości, mająca za to nakręcać konflikt. Kolejny dowód na to, jak niebywale infantylna jest jego „wizja”, do jak zdziecinniałych odbiorców jest ona adresowana. Pomyślałem też, że takiego języka nie może używać polityk, który w jakikolwiek sposób szanuje tych, do których się zwraca. Więcej, że właściwie nikt nie powinien tak opisywać rzeczywistości. Niemniej dziś, gdy patrzę na to całe świństwo, które regularnie wylewa się z internetu, na zdjęcie Tuska na tle życzeń śmierci dla Kaczyńskiego, na reakcje fanatyków mesjasza z Brukseli, gdy przypominam sobie Lisa