Polityka i kultura. Udany czerwony trick

Polityka nie jest wyłącznie kwestią poparcia dla partii politycznych. Lewicowo-liberalny mainstream od dekad skutecznie robił politykę poprzez kulturę. Kształtowanie wyobrażeń społecznych odbywało się niejako mimochodem – z pozoru chodziło o kwestie artystyczne, rozrywkowe i „obiektywny” dokumentalny opis rzeczywistości. Ale za tym wszystkim krył się metapolityczny dyktat liberalno-postkomunistycznych środowisk.

Rzecz ujmując w publicystycznym skrócie – na wybory polityczne wpływają albo kwestie społeczno-gospodarcze, albo kulturowo-obyczajowe. Co prymitywniejsi bolszewicy głosili dość mechaniczną wizję prymatu bazy nad nadbudową: ekonomii nad ideologią. Ale tzw. nowa lewica i jej historyczni prekursorzy w rodzaju włoskiego marksisty Antoniego Gramsciego uznali, że sprawy są bardziej skomplikowane. Koncepcja marszu przez instytucje, wizja kulturowo-obyczajowych przeobrażeń mas, które odrzucą bardziej konserwatywne normy jako nazbyt krępujące i