Chwała

Sporo ostatnio wypłynęło podobnych sytuacji. Gdzieś grupka młodzieży biła i upokarzała chłopaka, gdzie indziej tylko pobiła, za to poważniej, a jeszcze gdzie indziej kilkunastolatka katowała inną, tak że aż sobie ręce pokrwawiła. Czy jest to straszne? Owszem. 

Czy jest to nowe? Z tym bym już polemizował. Parafrazując znane internetowe powiedzenie, jeśli tego nie pamiętasz, to miałeś bardzo fajne dzieciństwo. Fakt, jeśli nie było się akurat ofiarą, z reguły się nie pamięta, a po latach zagadka, czemu kolega lub koleżanka unika klasowych spotkań, bez tej pamięci zostaje nierozwiązana. Zaryzykuję jednak stwierdzenie, że w tych dawnych, dobrych czasach nie było dużo lepiej, łatwiej było tylko o tym nie wiedzieć. Ofiary dusiły wszystko w sobie i gdzieś po cichu schodziły wrogiemu światu z oczu. Oprawcy nie mieli telefonów, by swe wyczyny nagrywać, i mediów społecznościowych, by się nimi chwalić. Przemoc jakoś tam była obecna zawsze, tyle że łatwiej było jej nie