W demokratycznej rodzinie

To musi być wspaniałe – być częścią wielkiej, demokratycznej rodziny. Mieć po swojej stronie moralną rację i trochę mniej moralne instytucje Unii Europejskiej. Mieć swoje niezależne sądy, niezłomnych prokuratorów, doktrynę Neumanna. 

Mieć swoje wolne media, swoich dziennikarzy, wreszcie – co najważniejsze – mieć tę przyjemną pewność, że już-już za chwilę karta się odwróci, opozycja stanie się władzą, a władza nawet opozycją się nie zdąży stać, bo zajmą się nią prokuratury, trybunały i rozmaici silni ludzie z monologów Donalda Tuska. Tak, pięknie musi być w tej wielkiej rodzinie. No, chyba że akurat jest się Szymonem Hołownią, który właśnie odmówił wejścia pod skrzydła Platformy. Albo jest się, dajmy na to, Waldemarem Kuczyńskim i coś tam o aborcji napisze się nie tak, jak trzeba. Albo Władysławem Kosiniakiem-Kamyszem, i powie się, by się powołano na klauzulę sumienia i nie usunęło ciąży. Albo żoną wspomnianego już Hołowni i narazi się czymś Silnym Razem na