Ani dobrze, ani wcale

Komu Bóg wybacza, jest sprawą Boga, nam pozostają wiara i intuicja. Gdy umiera ktoś taki jak Urban, jedni widzą go w piekle, inni uważają, że nawet tego typu człowiek dostaje swoją szansę. 

Odpowiedź każdy pozna przecież w swoim czasie. Jednak nie zawsze i nie każdemu łatwo z naszej ludzkiej perspektywy wybaczyć. Uznać, że teraz mówimy już tylko dobrze lub nie mówimy nic, a my modlimy się o spokój duszy i odpuszczamy. To czasem zbyt wielkie wyzwanie, gdy do końca nie było skruchy, poprawy i zadośćuczynienia, tylko bezczelne, pełne samozadowolenia brnięcie w zło i pomnażanie zła. A tak traktuję działalność byłego rzecznika ekipy stanu wojennego po 1989 roku. Jako uczestnika debaty publicznej i wydawcy tygodnika, wciągającego wszystkich w bagno panświnizmu. Ten, choć stopniowo tracił wpływy i znaczenie wraz z samym Urbanem i marginalizacją postkomuny, nagle zaczął drugie życie, trafił do ludzi, dla których stan wojenny to zamierzchła historia. Spec od mediów