Ucieczka od czasu

Oderwanie, zapomnienie choć na moment o wielkich wyzwaniach strategicznych i zanurzenie się w fundamentalnych ludzkich pytaniach – to coś, co niewątpliwie oferuje nam literatura. I dlatego – nawet w czasie wojny – warto czasem się nią zająć, zadać sobie kilka pytań, niekoniecznie odsapnąć, ale z pewnością pozwolić sobie na spojrzenie z innej strony. 

Taką propozycją dla mnie stała się znakomita książka bułgarskiego prozaika Georgi Gospodinowa „Schron przeciwczasowy”. Emocjonalnie to w pewnym sensie nostalgia w stanie czystym. Strukturalnie to zapiski i opowieści, rozbite, podzielone, zapisywane różnym stylem i w różny sposób, trochę historii, trochę wspomnień. Filozoficznie to „traktat” o pamięci, o zapominaniu, o rozdzielaniu wspólnego życia, a z drugiej – kawał zabawnej opowieści o tym, jak wracamy do tego, co było, jak uciekamy od nieznanego. Między tymi historiami o tym, jak wraca się do własnego miejsca urodzenia, jak wspomina się dawne przyjaźnie i