Zwycięzca śmierci, piekła i szatana. „Znów Dniepr i Wisłę związać pieśni stułą”

„Wesoły nam dzień dziś nastał” – czy przejdzie nam w tym roku przez usta radosna pieśń rezurekcyjna? Czy pojawi się znana od dzieciństwa radość ze Zmartwychwstania? Czy raczej kołatać się nam będą w głowie słowa Stanisława Balińskiego: „Bo nasze dzieci pod szrapnelami, padły bez tchu. O! Święta, Maryjo, módl się za nami, lecz nie chodź tu”. Niby to tym razem, wyjątkowo, nie u nas, ale przecież z Przemyśla do Buczy, Irpienia czy Borodzianki dojechać można szybciej niż do Poznania. „Zwycięzca śmierci, piekła i szatana” jest tam potrzebny bardzo dosłownie. Bo tam śmierć, piekło i szatan z Kremla.

A w Polsce wiosna nadchodzi wbrew wszystkiemu. W poznańskim Parku Wodziczki biegają ukraińskie dzieci i grają z naszymi w piłkarzyki sklejonymi łupinami od orzecha. Ani one nie mówią po polsku, ani nasze po ukraińsku, ale język piłkarzyków, zabawy, rozumieją jedne i drugie. Chociaż przed wspólną zabawą z kimś, z kim nie można porozmawiać, trochę w dzieciach zahamowań