Cisza i wołanie cmentarzy. Cmentarze w polskiej historii i tradycji

Dodano: 27/10/2021 - Nr 43 z 27 października 2021

Historia [Tam Ojczyzna, gdzie ojców groby]

Coementerium to po łacinie miejsce snu, odpoczynku. Już w rzymskim Prawie XII Tablic cmentarze uznane zostały za miejsca święte i nietykalne. Chrześcijaństwo, rozwijające się w obrębie działania prawa i obyczaju rzymskiego, uznawało poświęcony cmentarz za miejsce azylu, chronione immunitetem kościelnym. Za przyczyną dwóch sąsiadujących ze sobą w kalendarzu świąt – Wszystkich Świętych oraz Zaduszek – jak i naszej burzliwej historii, w której śmierć dla Ojczyzny, w obronie najważniejszych wartości, stała się zjawiskiem naturalnym i powszechnym, a jednocześnie cennym i cenionym, cmentarze są dla Polaków miejscami wyjątkowymi.

A jeśli komu droga otwarta do nieba, Tym, co służą ojczyźnie. Wątpić nie potrzeba, Że co im zazdrość ujmie, Bóg nagradzać będzie, A cnota kiedykolwiek miejsce swe osiędzie. 

– pisał Jan Kochanowski. Cmentarze zajmują w polskiej kulturze miejsce szczególne z innych jeszcze powodów. Te funkcjonujące tu i teraz w formie materialnej,

     
10%
pozostało do przeczytania: 90%

Artykuł dostępny tylko dla subskrybentów

SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów www.gazetapolska.pl

Masz już subskrypcję? Zaloguj się

* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas prenumerata@gazetapolska.pl

W tym numerze