Śladem Leonidasa

Już od wieku XIX mamy w Polsce podział na dwa główne nurty niepodległościowe – „biały”, konserwatywny („stańczykowski”), endecki, i „czerwony”, ten związany z ruchem irredenty, piłsudczykowski. Spór zrodził się w epoce powstań, potem na nowo odżył w dobie walk o niepodległość w początkach wieku XX, kwitł w czasie II RP, rysował się mocno w czasie II wojny światowej i dotrwał aż do dzisiaj.

Jednym z podstawowych zarzutów, jakie formułuje strona konserwatywna w stronę tych, którzy czczą powstania narodowe, jest to, iż z góry były one skazane na porażkę. Współcześni „stańczycy” podkreślają, że walkę należy prowadzić tylko przy możliwym zwycięstwie, oraz że jedynie zwycięstwa polskie należy czcić i celebrować, w zapomnienie rzucając wszystkie przegrane. Przychodzą mi na myśl dwie skrajnie odmienne historie, które posłużyć mogą za odpowiedź. Jedną z nich opowiedział znakomity piłkarz Ibrahimović w trakcie ostatniego festiwalu Sanremo. Stwierdził, że gdy fetuje