Jaki leń? Taktyk! Poznajcie leniwca

W świecie przyrody można być szybkim jak gepard, zwinnym jak małpa, silnym jak niedźwiedź lub wielkim jak słoń. Każda z tych cech ułatwia przetrwanie. Prawdziwą jednak sztuką jest przeżycie, gdy się jest małym, nieporadnym i ślamazarnym. Niektórym się jednak udaje. Drodzy Państwo, poznajcie leniwca.

Lenistwo to jeden z siedmiu grzechów głównych w chrześcijaństwie. Pojęcie to, mimo że znane chyba od zawsze, w katolicyzmie upowszechniło się dopiero około XVI wieku. Wtedy to św. Robert Bellarmin stworzył swój katechizm, którym zdobył sobie ogromną popularność w katolickim świecie. Publikacja miała również wpływ na życie małego, dziwnego zwierzęcia z Ameryki Południowej i Środkowej.

Dziwny zwierz
Europejscy XVI-wieczni przyrodnicy, którzy trafiali za Ocean Atlantycki, nazywali go bardzo różnie. Hiszpanie ponoć używali pogardliwego „perico ligero” (szybki inaczej), Brytyjczycy woleli nazwę „okrutnie zdeformowany” lub „małpi niedźwiedź”. Ostatecznie jednak zwyciężyła nazwa leniwiec, która wprost nawiązywała do siedmiu grzechów głównych. Jak pisze Lucy Cooke w książce „Cała prawda o zwierzętach”, ówcześni przyrodnicy zupełnie nie byli w stanie zrozumieć tego zwierzęcia, a z ich opisów wręcz bije pogarda. „Tak jak natura jest żywa, aktywna i wzniosła w gatunku małp, tak jest flegmatyczna, ograniczona i żałosna w leniwcach. Jego niezdarna budowa powoduje powolność, głupotę, a nawet notoryczne wyczerpanie. Wystarczyłby jeden defekt więcej i to stworzenie nie miałoby szans na przeżycie” – napisał hrabia Georges-Louis Leclerc w swojej Encyklopedii „Histoire naturelle” w XVIII wieku. Rzeczywiście na pierwszy rzut oka leniwiec nie wygląda roztropnie. Widać to wyraźnie na popularnym ostatnio nagraniu, na którym mężczyzna przenosi zwierzę przez ulicę. Leniwiec nie próbuje się bronić. Nie wierzga łapami jak niemal każde nieoswojone zwierzę. Przeniesiony na pień, obejmuje go, by za chwilę odwrócić się w kierunku kamery z...
[pozostało do przeczytania 75% tekstu]
Dostęp do artykułów: