Poetka pokolenia buntu

Patti Smith to zjawisko samo w sobie. Można rzec, że to ikona epoki buntu lat 60. i 70. Z jednej strony tworzy doskonałą muzykę, którą coraz trudniej znaleźć w natłoku komercyjnej papki fundowanej nam przez koncerny muzyczne. Z drugiej strony pisze niebanalne, zaangażowane teksty, jak niegdyś Bob Dylan czy inni poeci ery Woodstock. Patti nie stroni też od bezpośredniego zaangażowania w sprawy polityczne. Jak przystało na dawną buntowniczkę, działa jak płachta na byka na konserwatystów i republikanów. W ostatniej dekadzie popierała amerykańską Partię Zielonych, atakowała Georga Busha za rozpoczęcie wojny w Iraku, wspierała w wyborach Baracka Obamę i upominała się o więźniów Guantanamo. Jej lewicujący, buntowniczy charakter biografowie tłumaczą głównie środowiskiem rodzinnym, w którym się wychowywała i od którego radykalnie się odwróciła. Od dziecka bowiem chowana była wśród Świadków Jehowy i zmuszana do wielogodzinnego czytania religijnych tekstów. Z Patti Smith można się nie zgadzać