Człowiek jest integralny

Podział na życie prywatne i publiczne w przypadku polityka to kompletna bzdura. Nie widać bowiem powodów, by uznać, że ktoś, kto jest łajdakiem w życiu prywatnym, nie będzie nim w życiu publicznym

„Nie będę się wypowiadał/a na temat życia prywatnego” – powtarzają politycy (różnych płci). „To moja prywatna sprawa” – dodają. A dziennikarze, z pasją godną lepszej sprawy, przekonują, że nie ma powodów, by zajmować się rozwodami, alimentami, zdradami polityków, bo to przecież ich prywatna sprawa. Tyle że to jakaś kompletna bzdura. Człowiek jest integralną całością, nie da się rozdzielić w nim tego, co prywatne, od tego, co publiczne, nie da się uznać, że ten, kto prywatnie nie dotrzymuje słowa, nie zajmuje się bliskimi, porzuca ich w potrzebie albo odmawia płacenia na nich, bo zmienił sobie życiową partnerkę, będzie wiarygodny jako polityk czy działacz społeczny. Niby dlaczego bowiem ktoś, kto oszukuje bliskich, nie ma oszukiwać społeczeństwa?

Jest także