Zezowate nieszczęście – pułapki polskiego losu

Ostatnio po wielu latach przeczytałem raz jeszcze „Obywatela Piszczyka”, trylogię Jerzego Stefana, i z przekonaniem twierdzę, że to jeden z lepszych przewodników po PRL-u, jaki został napisany. Wypada uświadomić wszystkim, którzy urodzili się już po upadku muru, że PRL nie był czarno-biały – osobiście wspominam go raczej jako krainę tysiąca odcieni szarości. Szare były brudne ulice, szaro ubierali się obywatele, a ci, którzy próbowali to kontestować, na przykład nosząc kolorowe skarpetki, sami byli robieni na szaro. Tu taksówkarz mówił kilkoma językami, a profesor z awansu ledwie dukał w ojczystym. Tu można było spotkać przyzwoitego cenzora zakochanego w literaturze i celebrytę złodzieja, okradającego kolegów z garderoby. Wszelkie poszukiwane dobra można było sobie wystać albo załatwić, awans gwarantowały mocne plecy albo rola tajnego współpracownika… Kim był zatem powieściowy Jan Piszczyk – na ekranie kreowany mistrzowsko przez Bogumiła Kobielę i całkiem udatnie przez Jerzego