Kapłan suczego rodu

Goebbels mówił: kłam, a zawsze coś zostanie. Donald Tusk znakomicie rozwinął tę – bądź co bądź niemiecką – teorię i postępuje w myśl zasady: wolno kłamać, byleby ludzie na chwilę uwierzyli, a potem stare kłamstwa wypierze się kłamstwami nowymi.

Premier stworzył zresztą zupełnie nową teorię hermeneutyczną polityki, tu naprawdę kołczan z pleców, jest pionierem jak – nie przymierzając – imć pan Twardowski: śmieszy, tumani, przestrasza. Wśród jego zwolenników panuje psychoza jak w jakiejś sekcie Jonesa. To Tusk wyznacza pory dnia, zawiaduje orbitami planet i porusza – siłą swej bezczelności – myśli swoich wyznawców. Nowa teoria polito-logiczna (?) Tuska brzmi mniej więcej tak: tyle, ile dostaliśmy głosów w wyborach, tyle zrealizujemy zapowiedzi i obietnic.

Tusk – w swoich urojeniach – posuwa się nawet do tego, że kwestionuje międzynarodowe konwencje o prawach człowieka, bo przecież wie, że i tak swoich obietnic nie spełni, a chodzi jedynie o uchwycenie władzy i