Lis w prezydenckim kurniku

Szczerze mówiąc, z rosnącym zainteresowaniem przyglądam się strategii, którą stosuje Donald Tusk, aby zostać jedynym kandydatem na prezydenta RP całej strony liberalnej.

Początkowo miał kilku poważnych konkurentów, wśród nich wymieniani byli Szymon Hołownia, Rafał Trzaskowski, Władysław Kosiniak-Kamysz i pewnie ktoś wysunięty przez lewicę. Spokojnie i bez nerwów to rozegrał. Sprawił, że konkurenci – jakkolwiek początkowo cieszący się niemałym poparciem i wyraźnie od Tuska młodsi – się nie liczą. Spryt Tuska idzie tu w parze z jego bezwzględnością i brakiem zasad. Tusk może być wszystkim, obiecać wszystko i cynicznie wszystkiego się wyprzeć. Oczywiście nie byłoby to możliwe, gdyby nie wspierała go potężna machina medialna zmontowana – przede wszystkim – przez niemieckie wpływy nad Wisłą. Niemieckie BND ciągle nie widzi w Polsce poważniejszego od niego partnera i to sprawia, że obecny lider PO może pozwolić sobie na pewną dezynwolturę i bezczelność.  

Pouczająca jest