Syndrom Hennig-Kloski

Każdemu, kto usłyszawszy o „aferze wiatrakowej” poczuje się zdziwiony lub nawet oszukany, dedykuję słynny wers z piosenki wrocławskiego kabaretu Studio 202 w wykonaniu nieodżałowanego Jana Kaczmarka: „Oj naiwny, naiwny, naiwny dziecko w kwiecie lat, choć w intencjach to w zasadzie… pozytywny”.

Wpuszczając do Sejmu większość związaną z niemieckimi fundacjami i organizacjami, należało tylko czekać na pierwszą aferę związaną z dorwaniem się Berlina do głosu w Warszawie. Zadziwiające może być jedynie to, że działacze opcji niemieckiej nie poczekali nawet na formalne przejęcie władzy i nie zważając na nic, od razu ruszyli z kopyta. Pani (nomen omen) Hennig-Kloska – jeszcze niedawno aspirująca do roli ministra energetyki w przyszłym rządzie Donalda Tuska – wypaliła z tzw. ustawą wiatrakową, która jest niczym innym jak rzuceniem koła ratunkowego takim niemieckim koncernom jak Siemens. Ten ratunek ma się oczywiście odbywać kosztem bezpieczeństwa i własności