Holland albo „dylemat golibrody”

Polska polityka stoi dziś przed „dylematem golibrody”. Przypomnę: golibroda goli tych, którzy nie golą się sami, i nie goli tych, którzy sami golą swoje brody. Jak zatem ma się sam ogolić?

Przekładając ten odwieczny dylemat (z cyklu paradoksów pozornie osaczających Pana Boga) na język polskiej polityki Anno Domini 2023, można tak postawić, pozornie nierozwiązywalny, dylemat: prawicowy polityk teoretycznie powinien obniżać podatki i ograniczać obecność państwa w polityce, jednak aby sprawować władzę, musi uprawiać socjalistyczne rozdawnictwo skutkujące podnoszeniem podatków i wkraczaniem państwa w jak najwięcej sfer życia gospodarczego. Chcąc więc być prawicowym, polityk polski musi dziś realizować lewicowy – w praktyce – sposób rządzenia. Kolejnym paradoksem – tym razem historycznym – jest fakt, że do NATO wchodziliśmy w czasie, gdy w Polsce panowali politycy powiązani z dawnym Związkiem Sowieckim, a najbardziej liberalną politykę gospodarczą prowadziła –