Śpiewam z Macronem

„Patrzę w niebo, jakbym czekał na znak, / Gwiazdy Smoka znów nie dają mi spać / I co noc / Coś mi każe poznać Chiny” – śpiewał trzydzieści lat temu zespół Universe w piosence, która na lata wbiła mi się w głowę. 

Kiedyś prześladowała mnie głównie z przyczyn muzycznych, dziś – politycznych. Nieżyjący już Mirek Breguła śpiewał, że „nosi w sobie to poselstwo od lat”, a ja zachodzę w głowę, jakim pokrętnym zrządzeniem losu ekranizacją starej piosenki staje się współczesna polityka Francji, Niemiec, a kto wie, czy za chwilę i całej Unii Europejskiej. Zachód, który przez lata wydawał się wielu z nas jakimś politycznym i ogólnoludzkim punktem odniesienia, niemal kompletnie, prawie w każdej dziedzinie, zwariował. Oba największe kraje kontynentalnej Europy miały zawsze kompleksy na punkcie Ameryki, czasem na swój sposób uzasadnione, ale z reguły dla nich samych niezbyt korzystne, a dla obrzeży kontynentu wręcz zabójcze. Pamiętają Państwo zapewne słowa Piłsudskiego