Rozgrywani jak przegrane państwo

Przyzwyczailiśmy się w Polsce, że po każdych złych rządach dochodzi w końcu do władzy niepodległościowa prawica i naprawia błędy poprzedników, dźwigając kraj z kryzysu i odbudowując instytucje. Tym razem jednak wcale tak być nie musi.

Przywyknąwszy już do alarmistycznego tonu na prawicy, możemy nie zauważyć, że tym razem nasz kraj znajduje się w naprawdę fatalnym położeniu. Co prawda już bodaj dwie dekady temu filolog polski, śp. prof. Maciej Prokop, całym sercem po stronie Polski, ironizował na temat retoryki konserwatywnych komentatorów, że ciągle grają larum i ostrzegają, że oto trwa „sejm grodzieński”, rozbiorowy, gdy zwykły człowiek myśli przecież, jak tu dziecko nad ranem do przedszkola odprowadzić i gdzie w centrum miasta zaparkować. 

Czy więc gorzej jest niż w połowie lat 90., gdy do władzy powrócili zsowietyzowani postkomuniści? Czy jest dziś większa bieda niż w szczytowym punkcie kariery Leszka Millera jako premiera RP? Czy jest bardziej dramatycznie niż