Polska niespodzianka na końcu świata

To dość niecodzienna procesja. Nigdy wcześniej nie uczestniczyłem w podobnej. Wraz z dwójką polskich misjonarzy wolno przesuwamy się w stronę jednego z bardziej zjawiskowych kościołów, jakie było mi dane kiedykolwiek zobaczyć. 

Szybciej się nie da, gdyż zgromadzony wokół tłum lokalnych mieszkańców idzie bardzo blisko nas. Ramię w ramię. Głowa przy głowie. Co bardziej ciekawscy kroczą tuż obok, przyglądając się uważnie. Co bardziej odważni podają rękę na przywitanie. Ci, dla których wizyta białych gości jest raczej obojętna, idą gdzieś z tyłu procesji. 

Nasz przedziwny orszak jest kompletnie nieuformowany. Dookoła biegają dzieci. Jedna z matek próbuje dogonić swego synka. Słychać głośne rozmowy. Ktoś się śmieje. Co rusz do tłumu spacerujących podbiega jakiś mężczyzna, aby podać rękę jednemu z kapłanów. Wierni są wyraźnie poruszeni. Widząc nową białą twarz, również chcą się przywitać. Po ceremonialnym podaniu ręki dołączają do pozostałych idących w stronę świątyni.