Żywe kamienie i trwające chrześcijaństwo

Na Bliskim Wschodzie chrześcijaństwo jest u siebie. Jego korzenie sięgają czasów apostolskich, a liturgia wciąż rozbrzmiewa w języku, którym mówił Jezus. Choć palestyńscy chrześcijanie borykają się z trudnościami wynikającymi z konfliktu izraelsko-palestyńskiego, to patrząc na cały region, widać wyraźnie: największym zagrożeniem dla tych najstarszych wspólnot nie jest polityka Izraela, lecz wielowiekowa i postępująca islamizacja Bliskiego Wschodu.

Kiedy w Betlejem, w Bazylice Narodzenia lub w małym kościółku w Nazarecie słyszy się podczas liturgii słowa aramejskie „Maran atha” – „Pan przychodzi” – wypowiadane tym samym językiem, którym posługiwał się Jezus, człowiek nagle czuje ciężar dwóch tysięcy lat nieprzerwanej obecności. To nie jest rekonstrukcja ani turystyczna atrakcja. To żywa liturgia Kościołów wschodnich – melkickiego, syryjskiego, maronickiego – która od czasów apostołów rozbrzmiewa w tych samych miejscach, gdzie narodziło się chrześcijaństwo.

Żywe