Wygnanie Adama

Niedawno pisałem dla Niezależnej felieton, w którym narzekałem trochę, że cóż z tego, iż Izabela Bodnar opuściła Polskę 2050, skoro wszyscy czekają, aż inny Bodnar odejdzie z innego miejsca. Co się jednak odwlecze, to nie uciecze. 23 lipca premier Tusk ogłosił nowy skład rządu, w którym dla byłego RPO nie znalazło się już miejsce. Co więcej, choć w ostatnich dniach Bodnar wręcz stawał na głowie, by zadowolić premiera i jego najgorliwszy elektorat, to w towarzyszącym tej zmianie wystąpieniu nie został w ogóle wspomniany. Nawet minister Leszczyna dostała swoje podziękowanie, tylko on – nic. Był i go nie ma, zapada cisza. Mam nawet wrażenie, że po tej ciszy części dziennikarzy zrobiło się odchodzącego ministra trochę szkoda, choć powiedzmy uczciwie, niespecjalnie na ten cień współczucia Bodnar zasłużył. Po słynnym „szukaniu podstawy prawnej”, a więc de facto sprowadzeniu samego siebie do roli adwokata mafii, po bandyckim numerze szukającego kruczków prawnych, to jedna z mniejszych