Gdy zwyczajność fascynuje

Od kamiennego wybrzeża zimnego Pacyfiku dzieli nas w tej chwili jakieś 300 metrów. Groźny żywioł jest bardzo blisko nas. Intuicja podpowiada, aby podejść nieco wyżej. W pobliżu widzimy stojący znak. Z wymalowaną wielką oceaniczną falą. I napisem: „Zona de amenaza – tsunami”.

Trudno polubić takie miejscowości. Na pierwszy rzut oka nie ma w nich absolutnie żadnej atrakcji. Otwierając turystyczne przewodniki, znajdujemy o nich zwykle jedynie dwa, czasem trzy słowa wzmianki: ot, dogodne miejsce przesiadkowe. Poza tym nic. Bo rzeczywiście z turystycznego punktu widzenia nie ma po co tu przyjeżdżać. 

Skoro więc papierowy przewodnik zawiódł, w poszukiwaniu jakichkolwiek informacji o moim celu podroży zaczynam wertować hiszpańskojęzyczne strony. I cóż, tu też nie jest lepiej. Poza krótką adnotacją, że taka mieścina w ogóle istnieje, praktycznie cisza. Z lakoniczną samotną informacją o prawdopodobnej liczbie mieszkańców chilijskiej osady na południe od niepozornego estuarium