Lewica – przytułek dla dziwacznych

Mamy w niej więc byłych sowieckich kolaborantów spod wyprowadzonych sztandarów PZPR, młodych bolszewików z partii Razem, spajanych dotąd osobą Adriana Zandberga, oraz tęczową inicjatywę Roberta Biedronia i jego „męża” Śmiszka, z małą domieszką oszalałych ideologicznie ekologów. Do tego dochodzą rozmaite feministki, błyskawice i inne uliczne awanturnice. Czy taka mieszanka może długo utrzymać się, spajana jedynie rządowymi stołkami i apanażami? Okazuje się, że lukratywne lepiszcze nie działa zbyt mocno i po paru miesiącach trwania w koalicji Tuska lewica robi już bokami i ujawnia, że niewiele wewnętrznie ją spaja. Pisząc o lewicy, nie mam zamiaru wdawać się w perypetie parlamentarnej reprezentacji partii Razem ani relacjonować toczonych wewnątrz tej grupki wojenek, to raczej materiał na średniośmieszną kontynuację serialu „Barwy Miłości” czy inną „sercoszczipatielną” wersję „Niewolnicy Isaury”. Nie ma właściwie znaczenia, kto tam kogo nie lubi, kto kogo wyrzuca i kto się w kim kocha