Czego uczy nas „Campus”?

Z perspektywy czasu powinniśmy być wdzięczni Trzaskowskiemu za wydarzenie, jakim jest „Campus”. Po pierwsze, daje nam to możliwość wglądu w „trzewia PO”. Trudno znaleźć inną inicjatywę „uśmiechniętej partii”, która tak bardzo odsłania ideową pustkę tej formacji oraz jej intelektualną miałkość. Po drugie, i jest to wiedza nie do przecenienia, pokazuje nam też, jak można z populizmem i nihilizmem Platformy walczyć. Wyśmiewając go.

Najsłynniejszym” momentem „Campusu” okazał się, wrzucony przez jednego z najbardziej żenujących klakierów Tuska, radnego Warszawy Mikołaja Wasiewicza, filmik z nocnej imprezy. Widać na nim kilku posłów w średnim wieku, którzy wraz ze swoimi młodymi partyjnymi pomagierami podskakują i wołają „J…bać PiS!”. Nie była to jednak, jeśli chodzi o obciach i żenadę, jedyna „oferta” „Campusu”.

Propagandowe bajki stalinisty

„Campus” to przecież także, jak reklamuje to wydarzenie „uśmiechnięta koalicja”, prawdziwa erupcja myśli, wolność poglądów