W objęciach Marianny Schreiber

Demokracja ma to do siebie, że z czasem następuje takie obniżenie standardów publicznych, że do głosu dochodzą prawdziwe mendy, wyrzutki, które normalnie zajmują miejsca w rynsztokach. 

Jeśli zatem to ma być miernik stanu polskiej republiki, to wynurzanie się – co pewien czas – z czeluści rynsztoka niejakiej Marty Lempart zwiastuje, że jesteśmy blisko dna. Pod nim zostaje już tylko bójka w barze i wzajemne opluwanie się przy wtórze rechotu rozparzonej gawiedzi.

Sekwencja ostatnich wydarzeń zdaje się potwierdzać to proroctwo. Mowa oczywiście o La Passionarii Donalda Tuska i liberalnej tłuszczy – Marcie Lempart. Osoba ta w naszym życiu publicznym zabłysnęła nie dzięki niesłychanej jakości przemyśleniom i konceptom, przeciwnie pani Lempart wyrafinowanym wnioskowaniem raczej się nie para. Stała się słynna dzięki niepohamowanej wulgarności i stosowaniu najbardziej karczemnych odezwań. Ta potężna (z postury) niewiasta wyrosła onegdaj na liderkę wyjątkowo prostackich