O pewnym panu z granicy

Piach i pustynia. Słońce w pełni. Oto pogranicze północnej Nikaragui i południowego Hondurasu w typowej dla siebie, południowej spiekocie. Ogrzaną promieniami samotną nitkę szosy pokrywają łachy nawianego z pustyni piachu.

Kurz unosi się dopiero wówczas, gdy przejedzie tędy jakieś auto. Albo, jak w naszym przypadku, mknący ku granicy autobus. Spoglądam za brudne, zakurzone okno, kolejny raz dzisiaj wypatrując na horyzoncie czegoś, co przyciągnie wzrok i sprawi, że chociaż na chwilkę zapomnę o nudzie. Nudzie, która kilka chwil po wyruszeniu ze stołecznej Tegucigalpy rozłożyła się na jednym z autobusowych foteli i siedzi tak do tej pory. Trudno się dziwić. Pejzaż południa Hondurasu szybko powszednieje. Wylesiona pustynia z popękaną glebą i równinny krajobraz monotonii. Nawet jeśli widzimy coś podobnego pierwszy raz w życiu i jesteśmy z początku zafascynowani takim widokiem, ten stan umysłu siłą rzeczy prędko minie. Bo ile można wpatrywać się w płaską niczym stół równinę