Będą siedzieć, ale nie prędko

POstkomuna nie kryje się z tym, że chce wykluczyć w przyszłości jakiekolwiek ryzyko dojścia do władzy obozu, który mógłby naruszyć system III RP. Łamiąc kolejne ustawy i Konstytucję, odwołując nielegalnie – przy przerywaniu kadencyjności urzędów lub obwarowań prawnych – demonstruje swój stosunek do demokratycznych zasad.

Obóz Donalda Tuska ma je za nic, a kibicujący mu komentatorzy i politycy z liberalnych elit Zachodu dobrze to widzą. I patrzą, do czego można się posunąć, obejmując nieskrępowaną ani prawem, ani obyczajem politycznym władzę. Oczywiście, gdyby coś takiego zrobiła Zjednoczona Prawica, to od miesiąca w niemieckiej i europejskiej prasie mielibyśmy teksty o dojściu do władzy rządów w najlepszym razie autorytarnych, jeśli nie faszystowskich. Gdy Tusk demonstruje, że bliski mu jest styl komunistycznych sekretarzy, którzy grozili Polakom, jak Cyrankiewicz w 1956 roku: „Każdemu, kto podniesie rękę na władzę, władza tę rękę odrąbie”, mało kto docenia wagę tych