Adiutant Urbana bryluje w PO

Jerzy Urban zapisał się w polskim dziennikarstwie jako najbardziej parszywa i zdemoralizowana postać. 

Uprawiał on najgorszy rodzaj pornografii – intelektualny bezwstyd, w którym mógł porwać się na największe tabu i zohydzić największe dla Polaków świętości. Ten pokraczny człeczyna ze swojej wewnętrznej zgnilizny uczynił sposób na dostatnie życie i podbudowywanie sensu swojej nędznej egzystencji. Osobiście uważam, że Polska powinna przebić go osinowym kołkiem, aby nigdy, w żadnym pokoleniu, nie powrócił ktoś tak pokraczny moralnie jak Jerzy Urban.

Pisząc te słowa nie mam ochoty udawać, że przejmuje mnie jego „majestat śmierci” i że o „zmarłych już tylko dobrze”. Nie, o Urbanie mówmy tak, jak na to zasłużył!

Cała ta, oczywista i przydługa, inwokacja biegnie ku temu, że nie tylko Urban, ale także każdy z jego dobrowolnych współpracowników śmierdzi nihilizmem i stoczeniem się do najniższych pięter polskiego istnienia. Nie nadużywając wielkich