Na początek pewien oczywisty sylogizm: jeśli ktoś uprawiał politykę uzależnioną (niewolniczo) od Niemiec, a Niemcy w tym czasie działały – niemal wyłącznie w interesie i sojuszu – z Rosją, to czyje interesy w Polsce ostatecznie załatwiał taki jegomość? Nieubłagana (logicznie) odpowiedź brzmi – rosyjskie!
Jeśli zatem weźmiemy pod uwagę fakt, że działanie – świadome bądź też (w co trudno uwierzyć!) nieświadome – na najwyższych piętrach krajowej polityki w interesie obcego państwa jest działalnością agenturalną, to czyim agentem ostatecznie jest taki nieszczęśnik? Ruskim! – brzmi jedyna logiczna odpowiedź. No, może w niemieckich, krótkich spodenkach... W tym właśnie kontekście przyjrzyjmy się najnowszym osiągnięciom retorycznym emerytowanego pupilka emerytowanej Angeli Merkel – Donalda Tuska. Odrzyjmy więc nieco sytuację z patetycznych brzmień. Polski spór polityczny bywa czasem przedstawiany jako klasyczna „pułapka Tukitydesa” – wojna dominującego z
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
