Dwie maleńkie czarnogórskie wioseczki. Sąsiednie osady. W linii prostej oddalone od siebie o 400 metrów. Rozdzielone jednak gigantyczną, głęboką na niemal 200 metrów, przepaścią. I przepływającą poniżej rzeczką Tara, która na lata odseparowała od siebie Budečevicę i Trešnjicę. Wszystko do czasu…
Pytam brodatego mężczyznę zapinającego wokół mojego pasa jakieś liny, czy to na pewno bezpieczne.
– A ile ważysz? – Będzie z osiemdziesiąt kilo. – No, chłopie! To luz! Wytrzymuje nawet kilkaset. Damy radę! – uśmiecha się szeroko Czarnogórzec. Po czym krzyczy przez krótkofalówkę: – Rusza następny.
Domyślam się, że łączy się z bazą. Tamtą bazą poniżej. Tą samą, do której właśnie… Właśnie jadęęę!!!
Metalowa konstrukcja, do której jestem przypięty wraz z plecakiem, nabiera prędkości. Słychać tylko specyficzny szum tarcia metalu o metal. Za późno na przejmowanie się. Trzeba być zdanym na łaskę bądź niełaskę. Pode mną 200 metrów przestrzeni.
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
