Polskie scenariusze przewidywanej wojny z Niemcami były pesymistyczne. Gen. Tadeusz Kutrzeba konstatował: „Nie wiadomo, gdzie uda nam się zatrzymać niemieckie natarcie, może na Wiśle-Sanie, a być może jeszcze dalej na wschód, na Bugu i na przedpolu Lwowa”. Wojskowi uważali obronę długiej granicy za niemożliwą. W następnych latach zwyciężyło jednak przekonanie, że to, co niemożliwe, jest konieczne. Jak bowiem można oddać bez walki Wielkopolskę i Śląsk, ziemie, które w latach 1918–1921 samodzielnym czynem zbrojnym potwierdzały swą wolę bycia z Polską? Wojna graniczna była polityczną koniecznością i militarnym absurdem. Jak trafnie ujął jeden z publicystów: przypominało to próbę wieszania firanek w oknach w celu zatrzymania wrogich kul. Wołyńska Brygada Kawalerii w bitwie pod Mokrą pokazała, że można bronić granicy nawet przed znacznie potężniejszym wrogiem.
Obywatele II Rzeczypospolitej zachwycali się maestrią lotników, podziwiali odwagę czołgistów, kochali
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
