Krzyż Ossolińskich, krzyż Popiełuszków, krzyż Polaków

Dodano: 01/11/2011 - Nr 44 z 2 listopada 2011

Dar kanclerza Ossoliński jest właśnie u szczytu kariery, której zawsze patronował Władysław IV Waza. Jeszcze zanim przyszły król przywdział koronę, towarzyszył księciu Władysławowi w wyprawie moskiewskiej. Potem jako królewski poseł odbywał misje na europejskich dworach, sprawował najwyższe urzędy państwowe, a wśród nich – godność marszałka sejmu. Po śmierci króla przez dwa lata administrował całym państwem w zastępstwie prymasa, nazbyt sędziwego, aby podołać powinnościom interrexa. Tamte lata są jednak dla Ossolińskiego najcięższe w życiu. W 1648 r. umiera nie tylko jego koronowany patron, ale także ukochany syn, z którym Ossoliński wiązał nadzieję kontynuacji prowadzonej polityki. Niedługo później ginie z rąk Tatarów szczególnie bliski mu bratanek. W 1650 r. na Jasnej Górze zostaje odsłonięty ołtarz fundacji Ossolińskiego. Olśniewa majestatyczną urodą. Modlą się przed nim miliony pielgrzymów. Kaplica staje się bastionem narodowym. Gdy wokół nie ma już Polski, serce
     
14%
pozostało do przeczytania: 86%

Artykuł dostępny tylko dla subskrybentów

SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów www.gazetapolska.pl

Masz już subskrypcję? Zaloguj się

* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas prenumerata@gazetapolska.pl

W tym numerze