Proces, który osądził zbrodnię, choć nie uratował sprawiedliwości 

„Cywilizacja nie może tolerować takiej siły zła – bo może nie przetrwać, gdy ono powróci, gdy zawahamy się wobec niejednoznaczności, gdy przez nasze niezdecydowanie damy się wywieść w pole ludziom, w których ta siła wciąż się czai”. To słowa aktu oskarżenia wygłoszonego 21 listopada 1945 roku przez Roberta H. Jacksona, amerykańskiego prokuratora generalnego Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze. Mówiąc o wcielonym złu, Jackson wskazywał 21 byłych przywódców III Rzeszy, „te żałosne postaci, stojące przed nami jako więźniowie… Jakakolwiek pobłażliwość wobec nich byłaby równoznaczna z całkowitym poparciem wszystkich okrucieństw kojarzonych z ich nazwiskami”. 

Decyzje o wytoczeniu procesu zbrodniarzom wojennym zapadły, gdy jeszcze ważyły się losy wojny, a 8 sierpnia 1945 roku w Londynie postanowiono utworzyć Międzynarodowy Trybunał Wojskowy. Po niemal sześciu latach zbrodni, cierpień i nieszczęść, które na Europę sprowadzili Niemcy, przyszła pora wystawienia