W Polskę idziemy! Czyli nie dajmy się prohibicji

Prohibicja i propaganda antyalkoholowa to dla wielu publicystów lewicowo-liberalnych jeden z elementów walki z sarmacką polskością--nienormalnością. Obok eliminowania z naszego życia patriotyzmu, religii czy polskiej historii. Wraca dziś propaganda ze stalinowskich „Szpilek” czy Polskiej Kroniki Filmowej, gdzie bimbrownik oraz pijany, podgolony sarmata byli nędzną karykaturą nowego człowieka, budującego Pałac Kultury silnego proletariusza (który też pił, ale o tym cicho). Jak to możliwe, że Lewica głosząca w 2026 roku obyczajową wolność, z prawami LGBT oraz aborcją, w tej jednej sprawie jest najbardziej purytańska? Niech sylwestrowe nastroje będą okazją, by o owych absurdach porozmawiać i na poważnie, i na wesoło.

W ostatnich miesiącach w mediach obserwujemy mocno surrealistyczny kabaret. Przewija się przez nie fala polityków od prawa do lewa, często o zaczerwienionych twarzach, którzy znakomicie wiedzą, że w Warszawie żadnego interesu bez flaszki nie załatwisz. A teraz