Ora et labora

„Nigdy się nie usprawiedliwiaj z tego, że wierzysz” – wyczytałem kiedyś w jakimś duchowym poradniku. Wiara, religia – wbrew temu, co usiłują nam wbić do głów współcześni progresiści układający świat po swojemu – to wcale nie tylko rzecz do przeżywania w zaciszu „swojej izdebki”. Jeśli w tak ostentacyjny sposób można demonstrować antyreligijność, jeśli można publicznie wiarę wyszydzać albo publicznie promować zboczenia (marsze LGBT i wszystkie parady homo), to dlaczego nie jest „w dobrym tonie” publicznie okazywać to, że jest się osobą wierzącą – katolikiem, chrześcijaninem? W wypadku muzułmanów wszystko na terenie Europy „uchodzi”, nikomu nie przeszkadza, że oto gdzieś w Paryżu czy w Berlinie kilku Arabów zacznie na dywanikach modlić się w stronę Mekki. A weź człowieku pomódl się, jak to kiedyś bywało w normie, przed jedzeniem – w knajpie jakiejś – od razu popatrzą jak na katola wariata. Desakralizacja przestrzeni publicznej to część trwającej od dekad operacji odcinania człowieka