„Ci, co zginęli, poszli w bohatery, ci, co przeżyli, muszą walczyć dalej!”

Pewnie nigdy nie poznamy w pełni dramatów, które były udziałem żołnierzy Wojska Polskiego jesienią 1939 roku. Dramat świadomości, że konieczna i święta walka w obronie ojczyzny oraz ojcowizn, granic i domów, jest skazana na klęskę. Dramat bezsilności, gdy okazywało się, że miłość do Polski i rodzin, połączona z natężoną do ostateczności wolą i desperacją, przegrywa w starciu z niemieckimi samolotami, czołgami, przewagą liczby i uzbrojenia. Polscy żołnierze i oficerowie ginęli w walce, niektórzy w rozpaczy popełniali samobójstwo, najwięcej trafiło do wrażej niewoli. Jeszcze inni opuszczali Polskę, przekraczając granice sąsiednich państw neutralnych: Łotwy, Litwy, Rumunii i Węgier.

We wrześniu 1939 roku czoła najazdowi najpierw niemieckiemu, a potem sowieckiemu stawiło około miliona żołnierzy Wojska Polskiego i niespełna 30 tys. żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza. W walkach z oboma najeźdźcami poległo ich około 70 tys. – choć niektóre szacunki mówią nawet o 200 tys. Do