Ten sam klawisz

Jestem humanistą. Obce mi były zawsze nauki ścisłe, chociaż z największym szacunkiem odnosiłem się do matematyki czy fizyki. Ale bez – nazwijmy to eufemistycznie – miłości. Sięgam ostatnio do myśli, które wypływają jednak z matematyki, a mogą dotyczyć spraw innych, ogólnych, gdyż odnoszą się do pewnych prawideł, którymi można objaśniać świat w każdej dziedzinie. Otóż wpadła mi w ręce, kupiona w Wiedniu, arcyciekawa biografia Ludwiga Wittgensteina, który w swoich pismach i traktatach pisał m.in. o logice i języku. Ten filozof, wyrastający w orbicie wielkiego Bertranda Russela, stawiał sobie ważne pytania już na etapie studiów (denerwując czasem starych profesorów, bo zbijał ich z tropu, dociekając luk w rozumowaniu czy też definiowaniu spraw). Czemu o nim wspominam? Otóż dlatego, że logikę i jej prawidła chciałbym odnieść do polityki. Jeśli bowiem weźmiemy na warsztat takie podstawowe reguły logiczne (w stylu równań, gdzie tworzy się najpierw jakieś zdanie typu: „jeśli A wpływa na B