Pułapka codzienności

„Tak czas ujął raz mistrz von Schopenhauer, że przyśpiesza z biegiem lat w pewnej funkcji stałej” – śpiewał Jan Krzysztof Kelus na kasecie wydanej w podziemiu, gdy ja miałem trzy lata, a Kelus lat 39. Ja w tym roku skończę 48 lat, a Kelus… aż boję się pomyśleć. Urodziny miał w lutym, więc ma już skończone 84. Czas tymczasem przyspiesza coraz bardziej dramatycznie, co widzę choćby po tym, że to już moment, gdy trzeba szykować felieton, który do Państwa dotrze w Wielkim Tygodniu. Był w moim życiu taki moment, kiedy jakoś bardziej wszystko to do mnie docierało (choć też, powiedzmy sobie uczciwie, były i takie czasy, gdy nie docierało do mnie w ogóle), gdy starałem się mocniej przeżywać każdy związany z wiarą moment. Dorosłość uczy, przynajmniej mnie, że nie ma żadnej wojny postu z karnawałem, i to nie dlatego, że karnawał trwa cały rok, a postów mało kto przestrzega. Wojna rozgrywa się między codziennością a świętem, tygodniem a niedzielą. Człowiek trochę popracuje, trochę pochoruje i