Psy Tuska

Swego czasu na ekranach sukcesy święciły „Psy” w reżyserii Władysława Pasikowskiego. Ten znakomity film jako głównego bohatera miał esbeka, a samą esbecję w jakiejś mierze „ocieplał wizerunkowo”. Oczywiście nie to było celem tego obrazu, ale jednak jako efekt poboczny działało. „Co wy tam palicie?” (w kontekście palenia akt) stawało się żarcikiem, a bluzgi padające z ust Lindy i innych aktorów brzmiały naturalnie, „bajerancko” i „po amerykańsku”. A przecież film ten pokazywał to, co u esbeków było normą – czyli życie w świecie przemocy i wulgaryzmów – i co w jakiejś mierze stanowiło część potworności systemu komunistycznego i jego służb. Gdy słuchałem nagrań, w których niejaki „Biszkopt” groził Piotrowi Nisztorowi śmiercią, wrzuceniem mięsa do lodówki czy paleniem zwłok po oblaniu ropą, to przypomniał mi się ten potworny esbecki światek z filmów Pasikowskiego. Podobnymi „psami” wysługuje się od lat Donald Tusk, by trzymać za gardło nie tylko opozycję (gdy rządzi), lecz także „