Od Tudorów do Windsorów

Równie dobrze praca mogłaby się nazywać „Od Elżbiety I do Elżbiety II”, obejmuje bowiem historię blisko 500 lat brytyjskiego dworu, sfery gorliwie chronionych tajemnic i jeszcze gorliwiej rozpuszczanych plotek. 

„Brytyjska monarchia od kuchni” Adriana Tinniswooda to błyskotliwa historia instytucji, będącej przykładem niezmienności w niesłychanie zmiennych czasach. Co prawda mimo oporności na zmiany ceremoniału, zwyczajów czy tytułów ostatnia królowa brytyjska w niewielkim stopniu przypominała rudowłosą córkę Henryka VIII, tamta była władczynią absolutną, panią życia i śmierci poddanych, patronką tworzonego na jej oczach imperium, Elżbieta Windsor była co najwyżej symbolem Brytanii i pozbawionym większego wpływu administratorem coraz bardziej rozpadającej się masy upadłościowej. Degradacja monarchii w najmniejszym stopniu dotyczyła dworu, ten zgodnie z prawem Parkinsona rozrastał się w miarę upływu wieków, służąc bardziej celom propagandowo turystycznym niż