Sznur

Końcówka mojej szkoły podstawowej przypadła na fascynujące dla początkującego nastolatka czasy upadku komunizmu. Szacowna instytucja, zrezygnowawszy dopiero co z czczenia jako patrona jednej z bandyckich czerwonych partyzantek, pozbywała się też pamiątek.

O tym, że za kilka lat to wszystko może być bardzo cenne, nikt w ferworze przemian nie myślał, więc w ręce rozdrapujących tę niechcianą schedę uczniów trafiły takie cuda jak PRL-owskie atlasy historyczne, pięknie wydane teczki z reprodukcjami „Lenin w malarstwie polskim” na kredowym papierze, wreszcie kaligrafowane pieczołowicie na pociętych kartkach z bloku technicznego cytaty nieśmiertelnego wodza rewolucji. Czy wśród nich znajdował się również ten o kapitalistach, którzy sami sprzedadzą sznur, na którym się ich powiesi – nie pamiętam, jednak z myśli Lenina ta jakoś najmocniej wryła mi się w pamięć. Często te słowa przydają się do analizy różnych wojenek kulturowych, jednak ostatnie dni przynoszą pewne