Tusk – wróżenie z fusów

Wróciły znajome obrazki, w miastach widać ludzi grzebiących po śmietnikach i nie są to rozbitkowie życiowi. W urzędach pracy coraz więcej Polaków szukających jakiegoś zajęcia, zwolnienia w korporacjach, dramatyczny spadek dochodów spółek Skarbu Państwa i lawinowy wzrost zadłużenia publicznego – to po prostu znak, że trwa kolejny rok rządów Donalda Tuska i jego skleconej byle jak koalicji.

Paradoksalnie im gorzej wiedzie się koalicjantom Tuska, tym ma on większą gwarancję spoistości jego politycznej fastrygi. Po prostu mając bliskie widmo pozbycia się poselskich mandatów, wiejska nomenklatura z PSL będzie się kurczowo trzymała obecnego rządu, a słabnąca lewica postpezetpeerowska także jest świadoma faktu, że już nie wróci do dzisiejszych wpływów i pieniędzy, tym bardziej że coraz mocniej podjadają ją radykalniejsze wilczki z partii Zandberga. Nie sposób mówić przy tym o pozostałościach konstruktu Szymona Hołowni, które stracą rację bytu wraz z końcem obecnej kadencji