Syndrom histerii grenlandzkiej

Polski premier mówi o końcu NATO. Rządowe media w stanie likwidacji snują rozważania o prawach „osób grenlandzkich”. Tak zwani silni razem zakładają internetowy Ruch Obrony Grenlandii, a na koniec Europa wysyła 38 (słownie: trzydziestu ośmiu) żołnierzy do obrony 2 mln km2 wyspy. Wszystko to byłoby jeszcze bardziej śmieszne, gdyby w tej grze nie chodziło o bezpieczeństwo Polski.

Zacznijmy od sprawy podstawowej, która powinna być dla wszystkich oczywista, ale w świecie, w którym słowa i wielkie deklaracje nic nie kosztują, wcale taka nie jest. Bezpieczeństwa i suwerenności Polski nie chronią ani prawo międzynarodowe, ani dobra atmosfera w relacjach sojuszniczych, ani wartości demokratyczne, ani „porządek światowy oparty na zasadach”. Polskę przed zagrożeniem ze Wschodu chroni odstraszanie. A odstraszanie jest możliwe nie dzięki dobrej atmosferze, ale realnej sile militarnej i przekonaniu geopolitycznego rywala, że jesteśmy gotowi jej użyć. Mówiąc wprost: poza potencjałem