Żelbetonowa gawęda o przemijaniu

„La Grazia”

DRAMAT, reż. P. Sorrentino WŁOCHY 2025

Ustawa o eutanazji i rozważania dotyczące prawa łaski dla morderców. Prezydent (jak zawsze znakomity Toni Servillo) na finale kadencji prezydenckiej we Włoszech ma do zgryzienia twardy orzech. Temat śmierci bliski jest mężczyźnie nie tylko za sprawą dojrzałego wieku. Bohater wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią żony i tajemnicą, którą zabrała do grobu. Mężczyznę coraz szczelniej wypełniają pustka, samotność i brak zdecydowania. Świat oddala się od niego w nieokiełznanym tempie. Choć pracuje z córką na co dzień, niewiele o niej wie, nie ufa najbliższym współpracownikom i właściwie, mimo wielkiej politycznej władzy w kraju i honorów, nie pozostaje mu nic przyjemnego, poza jednym papierosem dziennie. Ludzie pokątnie nazywają go „żelbetonem”. 

Sorrentino wprowadza nas w tematykę bólu istnienia „na ostatniej prostej”. Film jest obrazem męskiego kryzysu i rozgoryczenia. Depresyjnego wydźwięku nie podnoszą